بدنام | عُمقِ اُلیگارشی در یک سریالِ مثلاً عاشقانه

بدنام احسان سجادی حسینی که با گردن کُلُفتی داستانِ پُر از تالی‌فاسدِ خود را پیش می‌برد یک اُلیگارشیِ نمایشی است. این مِتُدِ  نمایشی به خلقِ سمپاتی و احساس برابرِ دیدگانِ تماشاگر فکر نمی‌کند، نمونه‌ی تئاتری آن را در «تهران پاریس تهران / پل» سعید دشتی، می‌بینیم؛ الگوریتمی که معانیِ ارزشمندِ اجتماعی را نقض خواهد کرد به بهانه‌ی منورالفکریِ ابلهانه حرمتِ انسانی و فرهنگی را خواهد شکت، اشاره به نوعِ درآغوش رفتن مسعودی‌فر و صدیقیان. بدنام جهان را خارج از فُرم و چارچوب تصور کرده و همواره به شعورِ تماشاگر توهین می‌کند و...

نوشته بدنام | عُمقِ اُلیگارشی در یک سریالِ مثلاً عاشقانه اولین بار در روزنامه اینترنتی برداشت بلند. پدیدار شد.