u202bu202c
بهار می آيدu202cu202cu202c
*
u202bu202b
u202b باز بهار می آيدu202c
u202b ولی در موطن من موج خون و طغيانستu202c
u202b در سفره من بجای شيرينی و نقل و نباتu202c
u202b رشته ها و گوشت های سوخته مرده های انتحاریu202c
u202b و يک مجمر گرسنگی و فقر و روده های خشکی که سالها يک شکم سيرu202c
u202b نان نخوردستu202c
u202b u202c
u202b آی! آی! که تراژدی نويسان قرنu202c
u202b بايد به ضيافت اين سرزمين بيايندu202c
u202b تا ارضا کنند غريزه های جنايت و فاجعه و کشتار راu202c
u202b از جسم های کودکان باد کرده و سوخته و کفيدهu202c
u202b تا نعش های تکه پاره شده مردان و زنانu202c
u202b تا خاکی که خون استفراغ ميکند و بوی چرک و گوشت پوسيده ميدهدu202c
u202b و در هر وجب آن جسم های کرم زدهu202c
u202b دندان های برآمده و جمجمه های سوراخ شدهu202c
u202b پنهان و عيانستu202c
u202b u202c
u202b اين سرزمين که از ميوه هايش خون ميچکدu202c
u202b و آب چاه هايش از شوری اشک مردم انu202c
u202b قنديل نمک بستهu202c
u202b اين سرزمين که بجز تنفر و خشونت و کشتار و وحشتu202c
u202b چيزی بخود نديدستu202c
u202b و مردمانی که هنوزu202c
u202bکه هنوزu202c
u202b بر سر کودکان گرسنه و لاغر و مردنی آنu202c
u202b شرط سياسی ميبندند و در ميدان سياست خودu202c
u202b انها را جبهه جبهه سلاخی ميکنندu202c
u202bشرمی ندارندu202c
u202b اينها فقط به کشتار ميدهند برای پيروزی يک مفکوره عفونی و چرک گرفته سياسیu202c
u202b و اميد واهی اينکه از قصاب هاu202c
u202b با خلال کردن و خالی ساختن دندانهايشان از گوشت آدمu202c
u202bدوباره آدم بسازندu202c
u202bاگر نه انسان!u202c
u202c
u202c
u202c
u202bلينا روزبه حيدری