سروده ای از مولانا جلال الدین محمد بلخی (مولوی) : در صحابه کم بدی حافظ کسی
u202b u202cu202bحکایت . u202b در صحابه کم بدی حافظ کسیگرچه شوقی بود جانشان را بسی زانک چون مغزش در آگند و رسیدپوستها شد بس رقیق و واکفید قشر جوز و فستق و بادام هممغز چون آگندشان شد پوست کم مغز علم افزود کم شد پوستشزانک عاشق را بسوزد دوستش وصف مطلوبی چو ضد طالبیستوحی و برق نور سوزندهٔ نبیست چون تجلی کرد اوصاف قدیمپس بسوزد وصف حادث را گلیم ربع قرآن هر که را محفوظ بودجل فینا از صحابه می شنود جمع صورت با چنین معنی ژ...
ادامه مطلب