در این صفحه میتوانید تمام مطالب مرتبط با «منِ» را مشاهده کنید. آخرین مقالات و منابع در دسترس هستند.
خلاصه مطالبی که در این صفحه می خوانید : در انتهای شب | پُل نیومنِ خسته و خرمگس | آنارشیسمِ یک شومنِ فرهنگی و اول شخص مفرد | منِ ذهنی بیمار
با استفاده از لینک های زبر می توانید به مطالب مورد نظر خود در سایت
موزیک دسترسی پیدا کنید
در انتهای شب ساخته آیدا پناهنده یک انتقاد اجتماعی به وضعیتِ اقتصادی در راستای ستایش مقام شامخ خانواده است. آدم هایی در این قصه داریم که علاوه بر قصه گفتن در جست وجوی قصه ای مشابه در زندگی افراد، تماشاگران، هستند. ارسلان امیری و آیدا پناهنده همواره زوج قصه گویی در سینمای ایران بودند. «تی تی»، «زالاوا»، «ناهید» و... این قصه گویی اکنون به خانواده و سختی های ادامه دادن و فرار از تشکیل آن رسیده است. پارتنر هدی زین العابدین و پارسا پیروزفر بیش از آنکه ویترینی برای دیده شدن سریال باشند یک زوج دوست داشتنی هستند و...
نوشته در انتهای شب | پُل نیومنِ خسته اولین بار در روزنامه اینترنتی برداشت بلند. پدیدار شد.
...
ادامه مطلب خرمگس جاودانه ترین اثر ادبی در حوزه نقد اجتماعیِ قدرتِ یک جریان سیاسی است. وینیچ آن چه را روایت می کند که جریانی به ظاهر معصومانه و حق به جانب دارد اما در باطن دقیقا همان ساختاری است که جبر را آفریده. «خرمگس» ریوارزِ منتقدِ طنازی است که در کلامِ طنز، و نه صرفا اهمیت ادبی اش و...
نوشته خرمگس | آنارشیسمِ یک شومنِ فرهنگی اولین بار در روزنامه اینترنتی برداشت بلند. پدیدار شد.
...
ادامه مطلب اول شخص مفرد | منِ ذهنی بیمار
اول شخص مفرد با نوشته و بازی امید نیاز استیضاح این روزهای جامعه از همه دیروز خود است. نیاز در مقام کارگردان و بازیگر با دو بُعد روانشناختی تماشاگر خود را رو به رو می کند. بُعد عینی و بُعد ما قبل عینی. مسئله ای که در مواجهه با این نمایش من را درگیر خود کرد، بُعد ما قبل عینی آن است که در این یادداشت سعی می کنم آن را بازگو کنم. برای نوشتن ابژکتیویته از این نمایش لازم است تا بیشتر شخصیت مهرداد را، با بازی متد اکتینگ امید نیاز، واکاوی کنیم.
*روشن فکر عینکی
در تئاتر اصفهان همواره دو جنبه مورد بررسی قرار می گیرد. عقبه نمایش در این شهر و مواجهه آن با شکل امروزی آن. در نمایش «اول شخص مفرد» عینیت بخشی به هر دو مورد در شخصیت پردازی موشکافانه نویسنده دیده می شود. مهرداد در حال مشاجره با شیرین است که در پایان نمایش می فهمیم او وجود خارجی ندارد و صدایی که از شیرین...
ادامه مطلب