شادروان | به سخره گرفتن بدبختی
شادروان | به سخره گرفتن بدبختی شادروان فیلمی از حسین نمازی یک اثر به غایت تامل برانگیز در حوزه اجتماعی و کمدی است که من را به عنوان مخاطب جدی سینما به آینده این ژانر در سینمای ایران امیدوار می کند. بازی نازنین بیاتی برگ برنده نمازی در این فیلم است. بیاتی با توجه به آن که در ذات کمدین است می تواند صفت های جدی مختلفی را به اجرا گذارد. مسئله ای که در این فیلم برای من مهم شده است فاصله گرفتن از سیاه نمایی و پوشاندن لباس سفید در فرم فیلم بر محتوای سیاه آن است. «شادروان» با مسائلی شوخی می کند که شاید برای مخاطب طبقه وسط جامعه نیز قابل قبول نباشد و در ذات مسخره به نظر آید اما طبقه ضعیف به خوبی آن را درک می کنند، مانند فرار کردن از ساندویچ فروشی. خنده در گریه به سکانسی که بیاتی شدیدا گریه می کند تا رضایت مسئول حفاظت بیمارستان را بگیرد توجه کنید. در این پلات نازنین بیاتی ما را به یاد سمیه...
ادامه مطلب